--------------------------
ఆఫీస్ లో అలసిపోయి ఆలస్యం గా ఇంటికి వస్తే…
అక్కున చేర్చుకునే అమ్మ ఒడికి దూరంగ…
తప్పు చేస్తే ‘అలా కాదు రా.. ఇలా చేయాలి’ అని..
సరిద్దుకోవడానికి సలహాలిచ్చే నాన్నకి దూరంగ…
మంచైన-చెడైన, చేదైన-తీపైన, సంతోషమైన-బాధైన…
పంచుకునే స్నేహితులకు దూరంగ…
ఇంట్లో సరదా-సరదాగ ఎప్పుడు తిట్టుకుంటూ ..
కొట్టుకుంటూ ఉండే అన్నా-తమ్ముడికి దూరంగ..
మా వీధి వాళ్ళ పలకరింపులకు,
ఇంట్లో పిల్లలు చేసే అల్లర్లకు..
ఇలా చాలా చాలా వాటికి దూరంగ..
అలా దగ్గరలేని దూరం లోను…. మరీ దూరం లేని దగ్గరలోనూ..
ఓ మాదిరి దూరంగా ఉంటున్నాను..!
20 ఏళ్ళూగ ఇంటిపట్టున ఉన్న నేను సడెన్ గా సిటీకొచ్చేసరికి..
అంతా అయొమయంలో ఉన్నాను..
వారానికి ఒకటి లేదా రెండు సినిమాలు..
ఫ్రెండ్స్/కొలీగ్స్/
అలా కాల్షీట్స్ లేని బిజి షెడ్యుల్ గా ఉండేది..
కానీ ఇప్పుడు అమ్మానాన్నకి దూరంగా ఉండటం..
ఏదైనా ఫంక్షన్ కు పోవాలంటే దూర ప్రయాణం..
ఫ్రెండ్స్ పెళ్లిళ్లకు పోలేకపోవడం.
ఇక పండుగలు, పబ్బాలు.. అంతకు మించి..
క్లొజ్ కొలీగ్స్, ఫామిలీ, ఊర్లు తిరగడం, రిలేటివ్స్,..
ఫ్రెండ్స్, ఫంక్షన్స్, ఎంటెర్-టైన్-మెంట్స్, ఇలా ఎన్నెన్నొ అన్నీ మిస్ అవుతున్న !!!
కొన్ని కావలంటే మరి కొన్ని వదులుకోవాలి అన్నట్లు..
ఇష్టమైన రంగం లో రాణించుదామని..ఏదొ పొడిచేద్దమని..
ఊరి నుంచి ఇక్కడికొచ్చా.. పొడవటం ఏమో కానీ..
ఇక్కడ నుంచి వీలైనంత తొందరగా మా ఊరికి పోవాలని ఉంది
No comments:
Post a Comment